සෙනෙහසක වග
කාන්දු වී දුමක් වගේ අදුර අැදෙන විට පිළවෙත
කුප්පි ලාම්පුව දල්වා බලාහිදී නුඹ පිළමත
රෑට මුකුත් සරිකරලා මා ගෙන නුඹගේ උකුලට
ඉදින ඉදුම හෝරාවක් දෙකක් නම් නොවේ මාහට
කුප්පි ලාම්පුව දල්වා බලාහිදී නුඹ පිළමත
රෑට මුකුත් සරිකරලා මා ගෙන නුඹගේ උකුලට
ඉදින ඉදුම හෝරාවක් දෙකක් නම් නොවේ මාහට
අනිමිස ලෝචනයෙන් රෑ අදුර දෙසට නෙතු දිගුකර
බලා ඉදුම අවසන් වෙයි රුවක් නිසා අදුරෙ වැනෙන
නුඹෙ දෙනෙතට මුළු රැයටම කදුළු ගෙනෙන රුව දකින්න
බලා උන්නෙ අැයිදැයි නුඹ එදා නොවැටහින මසිතට
අම්බුළු ගල කදු මුදුනත හිරු වැතිරෙන හැම සවසක
බියෙන් පිරුණු මගෙ දෙනෙතින් වාං දමයි ඒ් බිය සැක
රෑ නොවෙන්න මා පැතුවත් නුඹ විත් ඉද පිළ ඉද්දර
''තාත්තා අැයි පරක්කු තව..." තනිවම කොදුරයි අදුරට....
එදා මගේ පියා නිසා රෑ මග රැදි නුඹෙ දෙනුවන
අදත් ඉදී එදා මෙන්ම මග රැකගෙන මා දකින්න
හද තුළ පිරි සෙනේහයක් පිළිබද කිසිලෙස නොසිදෙන
අම්මේ....ඒ් නෙතු පවසයි එදා නොවැටහුණු මසිතට...
-මංජුල ප්රභාත් හෙට්ටිඅාරච්චි
''සද මඩල ගිනි ගනී'' කාව්ය සංග්රහයෙනි
