අනියමාර්ථ ප්රේමයේ පතිනිය.....
කඳුලක්ව ඇහැ අරින සොඳුරු සිහිනයකි නුඹ
ළගින් නොව දුරින් හිඳ සිත් ඉමේ තනි රකින
කිිසි දිනෙක නොගැයෙනා සොඳුරු පද වැලකි නුඹ
ජීවිතේ තනුව වී හදවතේ දුක නිවන
පමාවුණු වසන්තයෙ සොරාගත් කොවුල් ගී
මහද බිතු පවුරෙ නුඹ සිතුවමට නගද්දී
ඇත්තටම වසන්තය කොයිතරම් මිහිරිදැයි
සුවඳ ඉව කරන්නට සිතුණි මට යළි යළී
රාස්සිගෙ අව් රැල්ල මත වැටෙන වැහි කඳුල
දේදුන්නෙ පාට හත ආකහේ අඳින සඳ
වැහි කඳුල ගැන නොවෙයි ඉන් මැවෙන සොඳුරු
බව
දකින්නට මගෙ දෑස හුරු කෙරූ කවිය නුඹ
ඉරී වැරහැලිව ගිය පතිකුලයෙ මතක ගෙන
එකින් එක නුඹෙ සවන් මත තියා හූල්ලන
දාව ඔහුහට මසිත නූපන්න සෙනෙහසට
උරුමකරු වෙන්ට නුඹහට තිබුණු අරුම කිම……?
මුහුවෙලා එකිනෙකට පාට වෙන්කළ නොහැකි
මගෙ දිවිය වැරදිච්චි දුර්වර්ණ සිතුවමකි
පැහැබරවු ජීවිතේ උදා අරුණළු දකින
නුඹට හිමි හෙට දවස මට මහරු කල්පයකි
ඒ දිවිය සොයාගෙන දැන් ඉතින් ඔබ යන්න
හැකිය මට ඔබෙ මතක සිනා ඇස තවරන්න
ජීවිතය බොහො කෙටිය එතෙක් හැක ඉවසන්න
මේ මතක ඊයෙටය……නව දිනට ඇහැරෙන්න…!!!
- මංජුල ප්රභාත් හෙට්ටි ආරච්ච්
No comments:
Post a Comment