සිතක රස්තියාදුව ....
කාන්සිය අවදි වී රස්තියාදුවක සිත
අතීතේ ඉමක් නැති මං පෙතක ඇවිදිද්දි
පාට බොඳවුණු... ඉරුණු..බොහො මතක මං අතර
කළුවරේ තැනින් තැන විදුලි එළි ඇදෙනවා....
දසක ගණනක් පැරණි නටබුන් වූ මිතුරු සිත්
තැනින් තැන තියා ගිය හුරු සෙනෙහෙවන්තකම්
දුව ඇවිත් කර වටා අත දමා එබි එබී
"උඹට මං අමතකද...??" හිනැහෙමින් අහනවා..
එක අයිස් පලමෙ රස රැහේ කාටත් බෙදූ
එකම වේවැල් පාර අත්ලෙ හරහාට පොදූ
එක මගේ දුරක් ගිය... එකම සිහිනය දුටූ
උන් කොහෙද සලකුණක් නොතබාම වෙන් වුණු....
කාලයේ රුදුරු අත් මුහුණෙ හැඩ මකා ඇති
සරුංගල් සිත් ඉරී බර දරාගෙන ඇතී
මහා හිස් ගොඩක් මැද හමුවුණත් ඉදහිටක
හඳුනගනු බැරිව අපි.....බිම බලන් යන්නැතී ....
- මංජුල ප්රභාත් හෙට්ටිආරච්චි
