Friday, September 18, 2015

මරණයට මොහොතකට පෙර.....



මරණයට මොහොතකට පෙර


නිමිත්ත
දියණියට වස පොවා අම්මාද වස බී මියයයි





ජීවිතයේ මරණය ළග ලැගගෙන උන් කුස ගින්දර
හෙටක් අපට ලැබ දෙන්නට මැලිවී ලොබ බැන්දා
දුවේ හෙව් ජීවිතයට හිමිකම් නැති අපි දෙන්නම
ලොවට බරක් නොවී ඉන්න මා පිළියම් සෙව්වා....

ළමැද හොවා සිගිති මුවග තලු ගහමින් බිව් කිරි රස
බත් රස ඉල්ලන මුවකට වලංගු නෑ දුවේ
බත් උලකට අඩන නුඹට බතගෙන න පියකු අඩුව
අදට වඩා දැනෙන දිනය වැඩි අෑතක නොවේ...

රෙහිව ලොව වු  විස හී වදන් සවන් අැනී
දෙසවන නොව හදයි රිදී කදුලින් තෙත් වුනේ
අද මට හිමි කදුල අැවිත් නුඹ පෙලනා දිනේ
වාවන් මට ඉන්න හැකිද කියන්න සුදු දුවේ..

ලේ කිරි කළ සෙනේහයම නුඹ නැසු බව මෙසේ
පැමිණිලි කරමින් විත්තිය මට දෙස් දෙන පැයේ
නුඹ මා මේ ලොවෙහි නොමැත
ඔවුනගෙ බස් මට කම් නැත
ඔය සුරතල් හඩින් ඉතින් මේ අවසන් පැයේ
අම්මට පව් නෑ කියන්න මගෙ.... සුදු පොඩි දුවේ....



                         -මංජුල ප්‍රභාත් හෙට්ටිඅාරච්චි


Friday, August 28, 2015

සෙනෙහසක වග


සෙනෙහසක වග




කාන්දු වී දුමක් වගේ අදුර අැදෙන විට පිළවෙත
කුප්පි ලාම්පුව දල්වා බලාහිදී නුඹ පිළමත
රෑට මුකුත් සරිකරලා මා ගෙන නුඹගේ උකුලට
ඉ‍දින ඉදුම හෝරාවක් දෙකක් නම් නොවේ මාහට

අනිමිස ලෝචනයෙන් රෑ අදුර දෙසට නෙතු දිගුකර
බලා ඉදුම අවසන් වෙයි රුවක් නිසා අදුරෙ වැනෙන
නුඹෙ දෙනෙතට මුළු රැයටම කදුළු ගෙනෙන රුව දකින්න
බලා උන්නෙ අැයිදැයි නුඹ දා නොවැටහින මසිතට

අම්බුළු ගල කදු මුදුනත හිරු වැතිරෙන හැම සවසක
බියෙන් පිරුණු මගෙ දෙනෙතින් වාං දමයි ඒ් බිය සැක
රෑ නොවෙන්න මා පැතුවත් නුඹ විත් ඉද පිළ ඉද්දර
''තාත්තා අැයි පරක්කු තව..." තනිවම කොදුරයි අදුරට....

දා මගේ පියා නිසා රෑ මග රැදි නුඹෙ දෙනුවන
අදත් ඉදී දා මෙන්ම මග රැකගෙන මා දකින්න
හද තුළ පිරි සෙනේහයක් පිළිබද කිසිලෙස නොසිදෙන
අම්මේ....ඒ් නෙතු පවසයි දා නොවැටහුණු මසිතට...



                                                            -මංජුල ප්‍රභාත් හෙට්ටිඅාරච්චි
                                             ''සද මඩල ගිනි ගනී'' කාව්‍ය සංග්‍රහයෙනි

Thursday, August 27, 2015

අකැප



^අ&කැප




පුරපසේ කලා පිරි සද මඩල මල්වරව
දුර ඈත පිපුණු තනි තරුවකට පෙම් පිරුව
බව කියූ දින ස‍දට ඔච්චමට සිනාවුණු
ළබැදියේ........
එසද ඒ සිනාවෙන් විළිවැදී මිරිකුනේ
සද නොවේ නුඹ නොදුටු මගෙ සිතයි
තරුව ළග අවපසේ සදක් වනු බැරි කමට
ළතැවුනේ සද නොවේ මගෙ නෙතයි.......

ජීවිතෙන් පිටමංව ගන්ධබ්බ වෙස් දැරූ
ආත්මය නුඹෙ සිතේ පිල් කඩට ගොඩවෙද්දි
පිලේ පැදුරද ඔතා දොර පියන්පත් වැසූ
ළබැදියේ........
අද කුමට පිල් කඩට රටා පිරු පන් පැදුරු
විවර දොර කවුළු මත ඇයිද ඉගිබිගි මුකුළු
පුර පසේ සද මැකී අද නොමැත එහි ලකුණු
ඉතිං......පිස ගන්න මට අකැප වූ ඔය කදුළු....

                                   -- මංජුල ප්‍ර‍භාත් හෙට්ටිආරච්චි
                                   ‘‘ සද මඩල ගිනි ගනී“ කාව්‍ය සංග්‍ර‍යෙනි (2000)






-     



Tuesday, August 25, 2015

තාත්තා අැවිත්



තාත්තා ඇවිත්



හිනා මල් ඇබිත්තක් - තුරුළු කරගෙන ඇවිත්
ඒ හිනා මල් පොකුරු - මගේ මුහුණට ගසා
නුඹ සිනා සලද්දී'''''
තවත් නම් කොහොම මං හඩන්නද තාත්තේ

සීතලට කැටි ගැහුණු - හිම කදක් වගේ දැඩි
රාත්‍රියෙ කළු අදුර - මා ගතේ වෙලෙද්දී'''''
දුරුත්තේ හීතලට මිදුල මැද්දේ ගැසූ
ගිනි ගොඩක උණුහුමින් නුඹ තනිය මකද්දී
රැයට මං කුමට නම් බියවෙම්ද තාත්තේ


දාහයෙන් පිපාසිත - වාලුකාවක තනිව
යන මගක් එන මගක් - නොදැන හසරක් නැතිව
පීඩිතව තැවෙද්දී'''''
සිහිල් දිය කදුරක්ව - මග කියන තරුවක්ව
නුඹ ළගින් රැදෙද්දී'''''
කුමට මං හෙටක් ගැන ළතැවෙම්ද තාත්ත‍ෙ

නොපෙනෙතත් ළග රැදෙන - නොඇසුනත් තෙපුල් දෙන
කොතැන කොයි මග ගියද - පෙරසේම තනි මකන
මරණයට සමච්චල් කොට යළිත් නුඹ ඇවිත්
ඒ ඇත්ත ඇත්තකැයි කෙලෙස මං ලෝකයට
කියන්නද තාත්තේ'''''@@@

මංජුල ප්‍ර‍භාත් හෙට්ටිආරච්චි