යුගාන්තයේ

 

යුගාන්තයේ

යුගාන්තයේ ...හිරු පිපුනු

අවසාන දවස අද

අවපසේ සඳ නිවිණි

කළුවරයි මුළු රෑම ...

හෙටක් අරගෙන ඉරක්

යළි ඒද නොසිතාම

අතීතයේ දොර වසමි

ඇසිල්ලකි හැමදේම.....

අපමණක් ගං දියෙන්

සයුර සැනසුනේ නැත

මලක් මියගිය දුකට

මල් වැරූ ගසක් නැත ...

ඉපිද මියයන විගස

වෙනස්වන ලෝකයක

සසල පෙමකට අබැට

සොයා වෙහෙසෙනු කුමට.....

යුගාන්තයේ හිරු පිපුනු......

මට ද ඔබ වෙනු නොහැක

විය නොහැක ඔබට මා

එක ගසේ පිපුණමුත්

මලක් අනෙකින් වෙනස්.

මම ඔබව සොයා එන

වෙහෙස අතහැර ඉතින්

- මම සොයා ගමි මාව

එහිය සැනසුම නොනිම් ......

ගායනය - විශාරද සුනිල් එදිරිසිංහ

පද රචනය - මංජුල ප්‍රභාත් හෙට්ටිආරච්චි

සංගීතය - දර්ශන වික්‍රමතුංග

https://youtu.be/Kz1J4bruRc8?list=RDKz1J4bruRc8

අපේ කළු සුදු පුංචි ලෝකය..

 අපේ කළු සුදු පුංචි ලෝකය....

සමර ගා පිරියම් කළ

කෑලි තුනේ කුලී ගෙදර... වැට ලග

අම්මටයි..තාත්තටයි... ඉස්සරහින්

මල්ලිටයි ... නංගිටයි... මැද මං...

දිනය අමතක ඉස්සරම දවසකදි

කවුරුදෝ නෙගටිව් පටියක ඇන්ද

අපේ පොසිටිව් කළු සුදු ලෝකය

සාලයේ එල්ලිලා අදටත් හිනාවෙන ලස්සන...

හිතුනාද නිකමටවත් එදා

ඒ කුලීගෙන් පිටත අපේ ලෝකයක් ගැන...

චිමිනි ලාම්පුවෙ එළියෙන් නොදුටු

වෛවර්ණ...

එහෙත් අපට අප අහිමි වුණු

කොයි තරම් දුර ඇවිදින්ද අප

පාගමින් පර මතක - අළුත් මල් දෝවමින

මගුල් ඛෙර වැයෙද්දි කඳුළු පැන් වඩද්දී

දවස්... අවුරුදු... පසුකර....

ඒත් තවමත් දිනෙක

ලයිට් ගිය කළු රැයක

සැලෙන ඉටිපන්දමක දුබල කහපාට යට

පරණ කළුසුදු රූපෙ විසල් සාලයෙ ඇඳේ

මතක සංකා අතර...

හිනැහෙමින්...

වැලපෙමින්...

එදා අප හුන් තැනෙහි සොයුරු රූ නොමැත අද

කොහිද අප... සොයමි මම... රූපයේ හැම තැනම

එහෙත් අප දෙස බලා සෙහෙනසින් පෙරසේම

පිටුපසින් රූ දෙකකි නොවෙනස්ව හුන් තැනම....

               

-  මංජුල ප්‍රභාත් හෙට්ටිආරච්චි

සිතක රස්තියාදුව ....

සිතක රස්තියාදුව ....

කාන්සිය අවදි වී  රස්තියාදුවක සිත
අතීතේ ඉමක් නැති මං පෙතක ඇවිදිද්දි
පාට බොඳවුණු... ඉරුණු..බොහො මතක මං අතර
කළුවරේ තැනින් තැන විදුලි එළි ඇදෙනවා....

දසක ගණනක් පැරණි නටබුන් වූ මිතුරු සිත්
තැනින් තැන තියා ගිය හුරු  සෙනෙහෙවන්තකම්
දුව ඇවිත් කර වටා අත දමා  එබි එබී
"උඹට මං අමතකද...??" හිනැහෙමින් අහනවා..

එක අයිස් පලමෙ රස රැහේ කාටත් බෙදූ
එකම වේවැල් පාර අත්ලෙ හරහාට පොදූ
එක මගේ දුරක් ගිය... එකම සිහිනය දුටූ
උන් කොහෙද සලකුණක් නොතබාම වෙන් වුණු....

කාලයේ රුදුරු අත් මුහුණෙ හැඩ මකා ඇති
සරුංගල් සිත් ඉරී බර දරාගෙන ඇතී
මහා හිස් ගොඩක් මැද හමුවුණත්  ඉදහිටක
හඳුනගනු බැරිව අපි.....බිම බලන් යන්නැතී ....

                 - මංජුල ප්‍රභාත් හෙට්ටිආරච්චි 

සදහට ආදරෙයි....

සදහට ආදරෙයි.....

සිත ගිමන නිවන අමයුරු සිහිලක සුවේ

මම විඳිමි නොමැත අන් කොතැනකවත් භවේ             

ද`ග කරන දෑස් තුළ දැල්වෙන ඔය සෙනේ

බල කරයි හෙටත් ජීවත් වන්නට ලොවේ.....

ආදරෙයි.....සදහට ආදරෙයි.....මං ආදරෙයි....

මල් සුපිපුණු මාවත් නැත මුදු පාවඩ ඇතිරූ -

                                ඔබ යන මගේ...

කටුකොහොලින් ගහනයි... ළතැවුල් රැඳේ...

මා... සුරතින් - මිදි යම් දිනේ

ම`ග - වරදීදෝ සිත වැලපේ මගෙ දුවේ...

ආදරෙයි.....සදහට ආදරෙයි.....මං ආදරෙයි....

දුටු සිහින පැතුම් මල්වර වන මතු යම් දවසේ -

                                හසරැල් පිපේ...

ඔබ දිනනා එදවස නිවනයි මගේ

රෑ... අහසේ - තනි තරුව සේ

සැමදා - ඉන්නම් සිත ළ`ග සෙනෙහෙන් රැඳී

සිත ගිමන නිවන.......

ආදරෙයි.....සදහට ආදරෙයි.....මං ආදරෙයි....//

                ගීපද - මංජුල ප්‍රභාත් හෙට්ටිආරච්චි