Kavi

කවි

කරන්ට්ස්

පරිවර්තන

හයිකු

කවි බූන්දි

වියෝවක පසු පැතුම

Manjula Prabhath Hettiarachchi | මංජුල ප්‍රභාත් හෙට්ටිආරච්චි

බූන්දි, සඳුදා, අගෝස්තු 13, 2012 00:14:52

මුළු උයන වසාගත් පාළු තනිකම නැසූ
පුංචි මල් පොහොට්ටුව ගිලිහුනිද අකාලයෙ
කළු වලාකුළු මිදුණු පාළු ඝනදුරු රැයේ
අඳුර නැසු තනිතරුව කඩා වැටුනිද කොහේ............?

මේ අඳුරු ගෙයි පැලට ආලෝකෙ දල්වන්න
ඔබ ගෙනා තරු යුවල වසාගෙන ඇයි දුවේ
ලොව නෑසු ගී තැනු සිඟිති කෙඳිරිලි හැඬුම්
නිහඬ කොට පුංචි මුව වසා නුඹ ගියෙ කොහේ ...?

මව් තුරුලෙ ගුලි වෙලා කිරිවලට සංඩු වුණු
ඒ පුංචි සංඩු නින්නාද දේ ගේ පුරා
කිරි සුවඳ පිනි වැටුණු නුඹෙ සිනා කොඳ කැකුළු
නිදන නෙතු පමණි අද දකිනුයේ රැය පුරා

නිදද්දී ඇහැරෙන්න රැය පුරා නොනිදන්න
නුඹයි මට හුරු කළේ මුමුණන්න ගී නොදත්
අතින් ගිලිහෙතැයි සිත බියෙන් සංකා වැඩු
නුඹෙ හුස්ම පොද කොතැන සැඟවුනිද මට හොරෙන්

පිච්චමල් අතුපතරෙ බටිත්තන් සොයන්නේ
නිදිවරා සොහොන් කොත් උඩින් සඳු එබෙන්නේ
දකින්නයි යළි නුඹව හෙටට ඇහැ අරින්නේ
ඉතින් නුඹ කෙසේ මෙහි නෑවිදින් හිඳින්නේ.....?

කඳුළෙ හසරැලි පිපෙන සුබ සිහිනෙ දරාගෙන
කිරට යන්නට අම්මා හිඳී මඟ බලාගෙන
නෙළුම හොඬයෙන් ගත්තු ඇත් පැටව් පිරිවරන්
නොබලාම කල් විගස සුදු දුවේ යළි එන්න ....