අතැර ගිය ඔබට.....

සුබ සිහින දකින්නට - ඵල ලබා විඳින්නට

විඳි පාරමී උසයි අර කන්දටත් වැඩිය

ඒ ඇන්ද දේදුන්න, හිරු නිවා මකන්නට

නපුරුකම් හුරු කළේ කවුරුන්ද නුඹෙ සිතට...

වැහි කෝඩයක් නැති අකීකරු අහස යට

ඉසූ බිජුවට කන්න ගිරව් කැඳවුවෙ ඇයිද

කප්පරක් කල් බලා එකතු කළ දිය කඩේ

මහද නිදි ගන්වලා සොරොව් හැරියේ මන්ද

ඔබ අතීතයෙ ගෙතූ සුරගනා කතා පොතෙ

දෙණිය මැද දොළ අසළ අපි හැදුව පුංචි ගෙයි

තරු පැටවු මැද්දෙ... හිරු සදු දිළෙන දෙපස හිඳ

ඒ් ඇන්ඳ සිතුවමේ පාට බොඳ කළේ ඇයි

කළු වළා නොවේ ඒ මත රිදී ඉරි දකින

සිතකි..., තව පමා නැත ඔබට මග දැක ගන්න

හදට  වැට කඩුළු බැඳ අගුළු ලා ගෙට එන්න

පැටව් අඳුරේ අඩන ගෙයි පහන දල්වන්න....!!!

      -   මංජුල ප්‍රභාත් හෙට්ටිආරච්චි

අප්පච්චි......මම කීයක් වටිනවද....?

අප්පච්චි කාර් එක හෝදන තැනට ආපු පුංචි  පුතා ඒ දිහාවේ බොහොම ඕනකමකින් බලාගෙන ඉන්නවා....අලුත්ම කාර් එක.... දූවිලි ඩිංගක්වත් නැති වුණත් අප්පච්චි ඒක හෝදන්නෙ බොහොම සීරු මාරුවට....වැලි කැටේකටවත් සීරුනොත්....

අප්පච්චි මේ කාර් එකට ඔයා ගොඩක් ආදරේද...

හ්ම්.....අප්පච්චි කර කර ඉන්න වැඩේ නවත්තන්නෙම නැතිව උත්තර දෙනවා.

මේක ගොඩක් ගණන්ද අප්පච්චි....

හ්ම්.....

කීයක්ද... රුපියල් පන්දහස් දහයක්...

තවම මොන්ටිසෝරි යන පුංචි පුතාට ගණන් හිලව් ගැන අවබෝධයක් නෑ.

ඊට හුගක් ඩැඩියි....මේ ඔයා ගෙට යන්න ඇගේ වතුර ඉහෙනවා...මම මේ වැ‍ඩේ ඉවර කරලා එන්නම්....

පුංචි පුතා කාර් එක වටේ වටයක් යනවා....අම්මා පුතාව නාවන්න කිව්වහම ඒකෙන් කර අරින්න අප්පච්චි කියන දේවල් පුතාට මතක් වෙනවා.....

අප්පච්චි.........අප්පච්චියියියි.....

ඒ පාර මොකෝ...

අප්පච්චි......මම කීයක් වෙනවද....

ඒ පුතා ඒ අප්පච්චිගෙන් අහපු ඒ ප්‍ර‍ශ්නෙ ඔයාගෙ පුතා ඔයාගෙන් ඇහැව්වොත් දෙන උත්තරේ මොකක්ද.....ඔයා මෙච්චර කල් හම්බ කරපු ඕනෙම දේකට වටිනාකමක් කියලා ඒ ගාණට ආවොත් දෙනවා කියලා කියන ඔයාට ඔයාගෙ දුවට පුතාට වටිනාකමක් කියන්න පුළුවන්ද ( මුදලට දරුවන් විකුණන දෙමාපියන් මීට අදාල නොවේ) ඒත් එච්චර වටින පුතා,... දුව මේ වෙලාවෙ ඉන්නෙ කොතැනද ...එයා සුරක්ෂිතද.....දහසක් වැඩ අස්සෙ හෙම්බත්වෙලා ඉන්න අපි එයාලා ගැන කොයි තරම් විමසිලිමත්ද.....? ලෝක ළමා දිනය උත්කර්ෂයෙන් සමරන මොහොතක අපි අපේ දරුවන් ගැන ආයිත් අලුතින් හිතමු.

                                   

                                     - මංජුල

සිර ගත කළ කදුළු.....

දඩබ්බර නුඹෙ දගට

කරන තරවටු පුතේ

හැඩෙව්වා දහස් වර

තෙත් නොකර නෙත් මගේ

ඉකිගසා හඩන්නට

බැරි පිරිමි කම දිගේ

මේ කදුළු කැටි ගැහෙයි

හිරවෙලා හදවතේ......

ගැලුවා නම් මේ කදුළු

වක්කඩේ දිය වගේ

සිතට සැනසුම දැනෙයි

පහව ළතැවුල්  ඉබේ....

ඇස කැවෙන වැලි කැටක්

සේය රිදවුම් හදේ

නමුදු... හද දරා ගමි

වැඩෙන...මුතු කැටක් සේ ....

ඒ කදුළුයි රැදෙන්නෙ ඊයම්බරු වාගෙ හදේ

ඒ කදුළුයි ගලන්නෙ සෙනෙහස වී මුළු සිරුරතේ

අවසන් හුස්මෙදි දියවී ගලනා තුරු නෙතු දිගේ    

ඒ කදුළුයි ජීවය වී රැදෙන්නෙ පියෙකුගෙ හදේ........

                          - මංජුල ප්‍ර‍භාත් හෙට්ටිආරච්චි

නිමිත්ත - ලංකාව නම් වූ දූපතට අයත් කල්පිටිය මොහොත්තුවාරම නම් අති දුෂ්කර ගම්මානයේ පිහිටි මොහොත්තුවාරම සිංහල විදුහල දූදරුවන් 45 දෙනෙකුගෙන් සහ ඔවුන් වෙනුවෙන් කැපවුණු ගුරුවරුන් 6  දෙනකුගෙන් සමන්විත කුඩා විදුහලක්. පහේ පංතියට විතරක් සීමා වුණු මේ පුංචි ඉස්කෝලෙට එන මේ පුංචි දරුවන්ට වතුර ටිකක් බොන්නත් කිලෝමීටර් ගාණක් දුර ගෙවාගෙන එන්න සිද්ද වෙනවා. මේ දරුවන් වෙනුවෙන් කළ පුංචි සත්කාරයක් අතර ගත් මේ ඡායාරූපය ඔවුන් පිළිබද අප නොකියූ බොහෝ දේ ඔබට කියාවි....

                              

                             අළුපාට ආකහේ

                             තෙත නොමැති වළා මත

                             රිදී ඉරි ගණින්නට

                             දෑස් පින් කර නොමැත

                             බෝතලේ පිරෙන්නට

                             ඇස කදුළු ඇති හිතට

                             හොරෙන්., හිනැහෙන අරුම

                             කියා දුන්නේ

                             කවුද.......???       

                                             

                                       -      මංජුල

                                  ඡායා - ඔකද ජයසිංහ

-සැමියාගෙ අනියම් පෙම හමුවේ

 බිරිය කී කවිය...-

දඩුවම් ලදත්

 ලොව අැතිතෙක්

 හැමදාක......

අැයි බිජුලන්නෙ

 කොවුලන්

 අන් සතු ගේක.....

       

    මංජුල ප්‍ර‍භාත් හෙට්ටිආරච්චි

එදා...

අද වගේ දවසක......

ඉල් මහක අද වගේ අතීතෙක දුර ඈත

විලි රුදාවෙක අරුම කුළුදුලේ විද දැරූ

දස මසක අවසාන තත්පරය........

සොයන්නට වින්නඹුව ගව් ගණන් මග දිවූ

නුඹෙ දෙපා හතිලන්න පටන් ගත් ඒ දිනය....

තාත්තේ ....ඉනික්බිති

ජීවිතේ පුරා මා ඇසු හඩය......

ජීවිතේ දුක සතුට නිහඩවම දරාගෙන

කොතෙක් නම් ඉල් මාස ඇවිත් යන්නට ඇද්ද

මතකවත් නොතියාම ඒ ගෙවුණු දින අතර

එකම එක මතකයකි ඉතිරි...නෙත් තෙත් කරන

උපන් දින සුබ පැතුම්...සිහිවටන...වැසි වසින

ආදරේ හාදුවක තවරලා මුව තෙමන

උණුසුම්ම සුසුම් මැද සීතලේ කැටි ගැසුණ

සෙනෙහෙ පිරි හාදුවක හිස්තැනකි රිදුම් දෙන....

නොලබාම කිසි දෙයක් ආදරේ දන් දුන්න

නුඹෙ සෙනෙහෙ අරුම මා විදිමි පිය පදවි ලැබ

කිරට නොහැරෙන පුදුමෙ පපුතුරේ හංගාන

ඉල් මහේ එක් දිනක් ගෙවිණි යළි නුඹ නේන....

- මංජුල ප්‍ර‍භාත් හෙට්ටිආරච්චි

https://www.facebook.com/manjulasankalpana/

ශාකල්‍යා

තරු වළාකුළු අස්සෙ
හැංගි මුත්තං කරන
මහ රෑක නංගිලා 
දෙන්නා මැද්දෑවෙ ඉද
ඒ තාරකා ගැන - පුංචි කවි කියන්නට......
අනෝරා වැහි දාක
ඉස්කෝලෙ නොයා ඉද
බෝනික්කො සිප් පුරන - හරි පුදුම ඉස්කෝලෙ
අම්මාගෙ සාරි ඇද - පුංචි ටීචර් වෙන්න
දුවේ නුඹ හිටිය නම්.....

කරල් දෙකකට කොන්ඩෙ
බැදන් සුදු ගවුම ඇද
නංගිලගෙ  අක්කා වී
ඉස්කෝලෙ ගොස් එන්න
ඉර ගිලුණු කළුවරක - හෙම්බත්ව ගෙදර එන
තාත්තගෙ පෙර මගට - තරු දෑස් දල්වන්න
ඇග වටේ දැවටෙන්න
ගෙයි පුරා ඉගිලෙන්න
උණුහුමට ගුලිවෙලා
පපුව උඩ නිදියන්න
දුවේ නුඹ හිටියනම්.......

ගෙයි සාලෙ මැද්දෑවෙ
හුරතලෙන් හිනාවෙන
දෑස් දල්වා බලා - මොකුත් නොකියා ඉන්න
පිංතූරයක් නොවී
අනේ නුඹ හිටිය නම්.......

                       -  මංජුල ප්‍ර‍භාත් හෙට්ටිආරච්චි