උපන් දිනේ.....

උපන් දිනේ.....

පොඩි දුවගේ උපන්දිනේ
ජයට ගන්න ලැහැස්තියක්
ලොකු දුවගේ මුහුණෙ කදුළු
වැසි බර කළු වළාකුලක්
නංගිගෙ තරු නෙතු දැල්වී
වසරක් ....ගතවුණු සතුටක්
අක්කට එය නොතේරෙන්නෙ
එයත් තවම චූටි බබෙක්.......

''නෑ......නෑ......මේ උපන් දිනේ
නංගිගෙ විතරක්ම නොවේ
අක්කෙක් වී නංගිගෙ....නුඹ
යළි ඉපදුනෙ අදයි දුවේ.....''
එ් හන්දා උපන් දිනේ
සැමරුම ඔය දෙන්නගෙමයි
කපා කේක් එක දෙඅතින්
කවන්න....අම්මටයි...මටයි...

            - මංජුල ප්‍රභාත් හෙට්ටිඅාරච්චි

බැමි...

                                       බැමි...

''අාදරය නිසා බිය උපදින්නේය
අාදරය නිසා සොව උපදින්නේය..."

බුදු හිමියනේ.......

බියක් නැති තැන
සොවක් නැති තැන
අැති නමුදු සැනසීම
දරා ගනු කෙලෙසකද....
අාදරය නොමැති තැන
අැති හිස් බව........???

        - මංජුල ප්‍රභාත් හෙට්ටිඅාරච්චි

නරසීහ ගාථා නොවේ.....

නරසීහ ගාථා නොවේ.....





පෙරුම් පුරන සතපවනට ඉදුරෝ
මහමග ඉගිලෙන රථයක පෙජරෝ
අරා අසුන් සුකුමාර නිරින්දෝ
පුත අර යනුයේ නුඹේ පියාණෝ.....

පෙම් බස් පැවසූ විලසින් බෝසත්
රම්‍ය සුරම්‍ය සුබාදියේ නිවහන්
නුඹ පිළිසිදිදා කළ අබිනික්මන්
පුත අර යනුයේ නුඹෙ පිය නිරිදුන්

පිණි පොද වගුරා සදවත හැඩු රෑ
නේරංජන ගග නෙතගින් හැඩු රෑ
එතෙරව එගගින් කිළි කුණු සෝදා
ඔහු ගියමුත් ගග ඒ් කිළි රැදුණා....

පුරපස සද සේ නුඹ කුස වැඩුණා
අවපස සද සේ ඔහු රුව මැකුණා
අමාවකේ කළු සෙවනැලි අතරින්
පුර සද වී නුඹ මගෙ ලොව දිලුණා...

                                        
                                       - මංජුල ප්‍රභාත් හෙට්ටිඅාරච්චි
                                       ''සද මඩල ගිණි ගනී" කාව්‍ය සංග්‍රහයෙනි.

කැකුලක රුධිරය.....

                                     කැකුලක රුධිරය.....

සුදු පියුම් කැකුලකට ජීවිතයෙ කිරිඋරන
සෝ සුසුම් අවැසි නැත පෙති තලා පොඩි කරන
හිස් අහස් තලාවේ සුරගනන් මල් නෙලන
ජීවිතය සිතුවමකි සිහිනයෙන් අැය දකින.....

එවන් සුදු සිගිති මල පිපෙන්නට රොන් සලන
අනාගතයක දිනක් නොඉපදී මිය අැදින
කැකුළු මල මල්වරව පිපෙන්නට පෙර දිනෙක
එමල මත රතුපාට රුධිර බිදු කැටි ගැසින

මඩ පිරුණු දිවි පත්ල විල් දියේ සැගව අැත
ඒ් කිලිටි පත්ලෙ අෑ විකසිතවු බව නොදත
සොමි සදට....කිරි දියට.. පෙම් බැන්ද කැකුල මත
පිරුවටයකට උරුම රුධිර බිදු කැටි ගැසින....


                          - මංජුල ප්‍රභාත් හෙට්ටිඅාරච්චි
                           ''සද මඩල ගිනි ගනී'' කාව්‍ය සංග්‍රහයෙනි

මරණයට මොහොතකට පෙර.....

මරණයට මොහොතකට පෙර

නිමිත්ත
දියණියට වස පොවා අම්මාද වස බී මියයයි

ජීවිතයේ මරණය ළග ලැගගෙන උන් කුස ගින්දර
හෙටක් අපට ලැබ දෙන්නට මැලිවී ලොබ බැන්දා
දුවේ එහෙව් ජීවිතයට හිමිකම් නැති අපි දෙන්නම
ලොවට බරක් නොවී ඉන්න මා පිළියම් සෙව්වා....

ළමැද හොවා සිගිති මුවග තලු ගහමින් බිව් කිරි රස
බත් රස ඉල්ලන මුවකට වලංගු නෑ දුවේ
බත් උලකට අඩන නුඹට බතගෙන එන පියකු අඩුව
අදට වඩා දැනෙන දිනය වැඩි අෑතක නොවේ...

එරෙහිව ලොව එවු  විස හී වදන් සවන් අැනී
දෙසවන නොව හදයි රිදී කදුලින් තෙත් වුනේ
අද මට හිමි කදුල අැවිත් නුඹ පෙලනා දිනේ
වාවන් මට ඉන්න හැකිද කියන්න සුදු දුවේ..

ලේ කිරි කළ සෙනේහයම නුඹ නැසු බව මෙසේ
පැමිණිලි කරමින් විත්තිය මට දෙස් දෙන පැයේ
නුඹ මා මේ ලොවෙහි නොමැත
ඔවුනගෙ බස් මට කම් නැත
ඔය සුරතල් හඩින් ඉතින් මේ අවසන් පැයේ
අම්මට පව් නෑ කියන්න මගෙ.... සුදු පොඩි දුවේ....

                         -මංජුල ප්‍රභාත් හෙට්ටිඅාරච්චි

අමා දහර - 22/07/2013

''obatath guna nena belen uth nirogi daruwek ''book launch 3

සෙනෙහසක වග

සෙනෙහසක වග

කාන්දු වී දුමක් වගේ අදුර අැදෙන විට පිළවෙත
කුප්පි ලාම්පුව දල්වා බලාහිදී නුඹ පිළමත
රෑට මුකුත් සරිකරලා මා ගෙන නුඹගේ උකුලට
ඉ‍දින ඉදුම හෝරාවක් දෙකක් නම් නොවේ මාහට

අනිමිස ලෝචනයෙන් රෑ අදුර දෙසට නෙතු දිගුකර
බලා ඉදුම අවසන් වෙයි රුවක් නිසා අදුරෙ වැනෙන
නුඹෙ දෙනෙතට මුළු රැයටම කදුළු ගෙනෙන රුව දකින්න
බලා උන්නෙ අැයිදැයි නුඹ එදා නොවැටහින මසිතට

අම්බුළු ගල කදු මුදුනත හිරු වැතිරෙන හැම සවසක
බියෙන් පිරුණු මගෙ දෙනෙතින් වාං දමයි ඒ් බිය සැක
රෑ නොවෙන්න මා පැතුවත් නුඹ විත් ඉද පිළ ඉද්දර
''තාත්තා අැයි පරක්කු තව..." තනිවම කොදුරයි අදුරට....

එදා මගේ පියා නිසා රෑ මග රැදි නුඹෙ දෙනුවන
අදත් ඉදී එදා මෙන්ම මග රැකගෙන මා දකින්න
හද තුළ පිරි සෙනේහයක් පිළිබද කිසිලෙස නොසිදෙන
අම්මේ....ඒ් නෙතු පවසයි එදා නොවැටහුණු මසිතට...

                                                            -මංජුල ප්‍රභාත් හෙට්ටිඅාරච්චි
                                             ''සද මඩල ගිනි ගනී'' කාව්‍ය සංග්‍රහයෙනි

අකැප

^අ&කැප

පුරපසේ කලා පිරි සද මඩල මල්වරව
දුර ඈත පිපුණු තනි තරුවකට පෙම් පිරුව
බව කියූ දින ස‍දට ඔච්චමට සිනාවුණු
ළබැදියේ........
එසද ඒ සිනාවෙන් විළිවැදී මිරිකුනේ
සද නොවේ නුඹ නොදුටු මගෙ සිතයි
තරුව ළග අවපසේ සදක් වනු බැරි කමට
ළතැවුනේ සද නොවේ මගෙ නෙතයි.......

ජීවිතෙන් පිටමංව ගන්ධබ්බ වෙස් දැරූ
ආත්මය නුඹෙ සිතේ පිල් කඩට ගොඩවෙද්දි
පිලේ පැදුරද ඔතා දොර පියන්පත් වැසූ
ළබැදියේ........
අද කුමට පිල් කඩට රටා පිරු පන් පැදුරු
විවර දොර කවුළු මත ඇයිද ඉගිබිගි මුකුළු
පුර පසේ සද මැකී අද නොමැත එහි ලකුණු
ඉතිං......පිස ගන්න මට අකැප වූ ඔය කදුළු....

                                   -- මංජුල ප්‍ර‍භාත් හෙට්ටිආරච්චි
                                   ‘‘ සද මඩල ගිනි ගනී“ කාව්‍ය සංග්‍ර‍යෙනි (2000)

-     

තාත්තා අැවිත්

තාත්තා ඇවිත්

හිනා මල් ඇබිත්තක් - තුරුළු කරගෙන ඇවිත්
ඒ හිනා මල් පොකුරු - මගේ මුහුණට ගසා
නුඹ සිනා සලද්දී'''''
තවත් නම් කොහොම මං හඩන්නද තාත්තේ

සීතලට කැටි ගැහුණු - හිම කදක් වගේ දැඩි
රාත්‍රියෙ කළු අදුර - මා ගතේ වෙලෙද්දී'''''
දුරුත්තේ හීතලට මිදුල මැද්දේ ගැසූ
ගිනි ගොඩක උණුහුමින් නුඹ තනිය මකද්දී
රැයට මං කුමට නම් බියවෙම්ද තාත්තේ


දාහයෙන් පිපාසිත - වාලුකාවක තනිව
යන මගක් එන මගක් - නොදැන හසරක් නැතිව
පීඩිතව තැවෙද්දී'''''
සිහිල් දිය කදුරක්ව - මග කියන තරුවක්ව
නුඹ ළගින් රැදෙද්දී'''''
කුමට මං හෙටක් ගැන ළතැවෙම්ද තාත්ත‍ෙ

නොපෙනෙතත් ළග රැදෙන - නොඇසුනත් තෙපුල් දෙන
කොතැන කොයි මග ගියද - පෙරසේම තනි මකන
මරණයට සමච්චල් කොට යළිත් නුඹ ඇවිත්
ඒ ඇත්ත ඇත්තකැයි කෙලෙස මං ලෝකයට
කියන්නද තාත්තේ'''''@@@

- මංජුල ප්‍ර‍භාත් හෙට්ටිආරච්චි