දිවි හුස්ම

Kavi

කවි

කරන්ට්ස්

පරිවර්තන

හයිකු

කවි බූන්දි

වියෝවක පසු පැතුම

Manjula Prabhath Hettiarachchi | මංජුල ප්‍රභාත් හෙට්ටිආරච්චි

බූන්දි, සඳුදා, අගෝස්තු 13, 2012 00:14:52

මුළු උයන වසාගත් පාළු තනිකම නැසූ
පුංචි මල් පොහොට්ටුව ගිලිහුනිද අකාලයෙ
කළු වලාකුළු මිදුණු පාළු ඝනදුරු රැයේ
අඳුර නැසු තනිතරුව කඩා වැටුනිද කොහේ............?

මේ අඳුරු ගෙයි පැලට ආලෝකෙ දල්වන්න
ඔබ ගෙනා තරු යුවල වසාගෙන ඇයි දුවේ
ලොව නෑසු ගී තැනු සිඟිති කෙඳිරිලි හැඬුම්
නිහඬ කොට පුංචි මුව වසා නුඹ ගියෙ කොහේ ...?

මව් තුරුලෙ ගුලි වෙලා කිරිවලට සංඩු වුණු
ඒ පුංචි සංඩු නින්නාද දේ ගේ පුරා
කිරි සුවඳ පිනි වැටුණු නුඹෙ සිනා කොඳ කැකුළු
නිදන නෙතු පමණි අද දකිනුයේ රැය පුරා

නිදද්දී ඇහැරෙන්න රැය පුරා නොනිදන්න
නුඹයි මට හුරු කළේ මුමුණන්න ගී නොදත්
අතින් ගිලිහෙතැයි සිත බියෙන් සංකා වැඩු
නුඹෙ හුස්ම පොද කොතැන සැඟවුනිද මට හොරෙන්

පිච්චමල් අතුපතරෙ බටිත්තන් සොයන්නේ
නිදිවරා සොහොන් කොත් උඩින් සඳු එබෙන්නේ
දකින්නයි යළි නුඹව හෙටට ඇහැ අරින්නේ
ඉතින් නුඹ කෙසේ මෙහි නෑවිදින් හිඳින්නේ.....?

කඳුළෙ හසරැලි පිපෙන සුබ සිහිනෙ දරාගෙන
කිරට යන්නට අම්මා හිඳී මඟ බලාගෙන
නෙළුම හොඬයෙන් ගත්තු ඇත් පැටව් පිරිවරන්
නොබලාම කල් විගස සුදු දුවේ යළි එන්න .... 

උපන් දිනේ.....

උපන් දිනේ.....

පොඩි දුවගේ උපන්දිනේ
ජයට ගන්න ලැහැස්තියක්
ලොකු දුවගේ මුහුණෙ කදුළු
වැසි බර කළු වළාකුලක්
නංගිගෙ තරු නෙතු දැල්වී
වසරක් ....ගතවුණු සතුටක්
අක්කට එය නොතේරෙන්නෙ
එයත් තවම චූටි බබෙක්.......

''නෑ......නෑ......මේ උපන් දිනේ
නංගිගෙ විතරක්ම නොවේ
අක්කෙක් වී නංගිගෙ....නුඹ
යළි ඉපදුනෙ අදයි දුවේ.....''
එ් හන්දා උපන් දිනේ
සැමරුම ඔය දෙන්නගෙමයි
කපා කේක් එක දෙඅතින්
කවන්න....අම්මටයි...මටයි...

            - මංජුල ප්‍රභාත් හෙට්ටිඅාරච්චි

බැමි...

                                       බැමි...

''අාදරය නිසා බිය උපදින්නේය
අාදරය නිසා සොව උපදින්නේය..."

බුදු හිමියනේ.......

බියක් නැති තැන
සොවක් නැති තැන
අැති නමුදු සැනසීම
දරා ගනු කෙලෙසකද....
අාදරය නොමැති තැන
අැති හිස් බව........???

        - මංජුල ප්‍රභාත් හෙට්ටිඅාරච්චි

නරසීහ ගාථා නොවේ.....

නරසීහ ගාථා නොවේ.....





පෙරුම් පුරන සතපවනට ඉදුරෝ
මහමග ඉගිලෙන රථයක පෙජරෝ
අරා අසුන් සුකුමාර නිරින්දෝ
පුත අර යනුයේ නුඹේ පියාණෝ.....

පෙම් බස් පැවසූ විලසින් බෝසත්
රම්‍ය සුරම්‍ය සුබාදියේ නිවහන්
නුඹ පිළිසිදිදා කළ අබිනික්මන්
පුත අර යනුයේ නුඹෙ පිය නිරිදුන්

පිණි පොද වගුරා සදවත හැඩු රෑ
නේරංජන ගග නෙතගින් හැඩු රෑ
එතෙරව එගගින් කිළි කුණු සෝදා
ඔහු ගියමුත් ගග ඒ් කිළි රැදුණා....

පුරපස සද සේ නුඹ කුස වැඩුණා
අවපස සද සේ ඔහු රුව මැකුණා
අමාවකේ කළු සෙවනැලි අතරින්
පුර සද වී නුඹ මගෙ ලොව දිලුණා...

                                        
                                       - මංජුල ප්‍රභාත් හෙට්ටිඅාරච්චි
                                       ''සද මඩල ගිණි ගනී" කාව්‍ය සංග්‍රහයෙනි.

කැකුලක රුධිරය.....

                                     කැකුලක රුධිරය.....

සුදු පියුම් කැකුලකට ජීවිතයෙ කිරිඋරන
සෝ සුසුම් අවැසි නැත පෙති තලා පොඩි කරන
හිස් අහස් තලාවේ සුරගනන් මල් නෙලන
ජීවිතය සිතුවමකි සිහිනයෙන් අැය දකින.....

එවන් සුදු සිගිති මල පිපෙන්නට රොන් සලන
අනාගතයක දිනක් නොඉපදී මිය අැදින
කැකුළු මල මල්වරව පිපෙන්නට පෙර දිනෙක
එමල මත රතුපාට රුධිර බිදු කැටි ගැසින

මඩ පිරුණු දිවි පත්ල විල් දියේ සැගව අැත
ඒ් කිලිටි පත්ලෙ අෑ විකසිතවු බව නොදත
සොමි සදට....කිරි දියට.. පෙම් බැන්ද කැකුල මත
පිරුවටයකට උරුම රුධිර බිදු කැටි ගැසින....


                          - මංජුල ප්‍රභාත් හෙට්ටිඅාරච්චි
                           ''සද මඩල ගිනි ගනී'' කාව්‍ය සංග්‍රහයෙනි

මරණයට මොහොතකට පෙර.....

මරණයට මොහොතකට පෙර

නිමිත්ත
දියණියට වස පොවා අම්මාද වස බී මියයයි

ජීවිතයේ මරණය ළග ලැගගෙන උන් කුස ගින්දර
හෙටක් අපට ලැබ දෙන්නට මැලිවී ලොබ බැන්දා
දුවේ එහෙව් ජීවිතයට හිමිකම් නැති අපි දෙන්නම
ලොවට බරක් නොවී ඉන්න මා පිළියම් සෙව්වා....

ළමැද හොවා සිගිති මුවග තලු ගහමින් බිව් කිරි රස
බත් රස ඉල්ලන මුවකට වලංගු නෑ දුවේ
බත් උලකට අඩන නුඹට බතගෙන එන පියකු අඩුව
අදට වඩා දැනෙන දිනය වැඩි අෑතක නොවේ...

එරෙහිව ලොව එවු  විස හී වදන් සවන් අැනී
දෙසවන නොව හදයි රිදී කදුලින් තෙත් වුනේ
අද මට හිමි කදුල අැවිත් නුඹ පෙලනා දිනේ
වාවන් මට ඉන්න හැකිද කියන්න සුදු දුවේ..

ලේ කිරි කළ සෙනේහයම නුඹ නැසු බව මෙසේ
පැමිණිලි කරමින් විත්තිය මට දෙස් දෙන පැයේ
නුඹ මා මේ ලොවෙහි නොමැත
ඔවුනගෙ බස් මට කම් නැත
ඔය සුරතල් හඩින් ඉතින් මේ අවසන් පැයේ
අම්මට පව් නෑ කියන්න මගෙ.... සුදු පොඩි දුවේ....

                         -මංජුල ප්‍රභාත් හෙට්ටිඅාරච්චි

අමා දහර - 22/07/2013

''obatath guna nena belen uth nirogi daruwek ''book launch 3

සෙනෙහසක වග

සෙනෙහසක වග

කාන්දු වී දුමක් වගේ අදුර අැදෙන විට පිළවෙත
කුප්පි ලාම්පුව දල්වා බලාහිදී නුඹ පිළමත
රෑට මුකුත් සරිකරලා මා ගෙන නුඹගේ උකුලට
ඉ‍දින ඉදුම හෝරාවක් දෙකක් නම් නොවේ මාහට

අනිමිස ලෝචනයෙන් රෑ අදුර දෙසට නෙතු දිගුකර
බලා ඉදුම අවසන් වෙයි රුවක් නිසා අදුරෙ වැනෙන
නුඹෙ දෙනෙතට මුළු රැයටම කදුළු ගෙනෙන රුව දකින්න
බලා උන්නෙ අැයිදැයි නුඹ එදා නොවැටහින මසිතට

අම්බුළු ගල කදු මුදුනත හිරු වැතිරෙන හැම සවසක
බියෙන් පිරුණු මගෙ දෙනෙතින් වාං දමයි ඒ් බිය සැක
රෑ නොවෙන්න මා පැතුවත් නුඹ විත් ඉද පිළ ඉද්දර
''තාත්තා අැයි පරක්කු තව..." තනිවම කොදුරයි අදුරට....

එදා මගේ පියා නිසා රෑ මග රැදි නුඹෙ දෙනුවන
අදත් ඉදී එදා මෙන්ම මග රැකගෙන මා දකින්න
හද තුළ පිරි සෙනේහයක් පිළිබද කිසිලෙස නොසිදෙන
අම්මේ....ඒ් නෙතු පවසයි එදා නොවැටහුණු මසිතට...

                                                            -මංජුල ප්‍රභාත් හෙට්ටිඅාරච්චි
                                             ''සද මඩල ගිනි ගනී'' කාව්‍ය සංග්‍රහයෙනි