අප්පච්චි......මම කීයක් වටිනවද....?

අප්පච්චි කාර් එක හෝදන තැනට ආපු පුංචි  පුතා ඒ දිහාවේ බොහොම ඕනකමකින් බලාගෙන ඉන්නවා....අලුත්ම කාර් එක.... දූවිලි ඩිංගක්වත් නැති වුණත් අප්පච්චි ඒක හෝදන්නෙ බොහොම සීරු මාරුවට....වැලි කැටේකටවත් සීරුනොත්....

අප්පච්චි මේ කාර් එකට ඔයා ගොඩක් ආදරේද...

හ්ම්.....අප්පච්චි කර කර ඉන්න වැඩේ නවත්තන්නෙම නැතිව උත්තර දෙනවා.

මේක ගොඩක් ගණන්ද අප්පච්චි....

හ්ම්.....

කීයක්ද... රුපියල් පන්දහස් දහයක්...

තවම මොන්ටිසෝරි යන පුංචි පුතාට ගණන් හිලව් ගැන අවබෝධයක් නෑ.

ඊට හුගක් ඩැඩියි....මේ ඔයා ගෙට යන්න ඇගේ වතුර ඉහෙනවා...මම මේ වැ‍ඩේ ඉවර කරලා එන්නම්....

පුංචි පුතා කාර් එක වටේ වටයක් යනවා....අම්මා පුතාව නාවන්න කිව්වහම ඒකෙන් කර අරින්න අප්පච්චි කියන දේවල් පුතාට මතක් වෙනවා.....

අප්පච්චි.........අප්පච්චියියියි.....

ඒ පාර මොකෝ...

අප්පච්චි......මම කීයක් වෙනවද....

ඒ පුතා ඒ අප්පච්චිගෙන් අහපු ඒ ප්‍ර‍ශ්නෙ ඔයාගෙ පුතා ඔයාගෙන් ඇහැව්වොත් දෙන උත්තරේ මොකක්ද.....ඔයා මෙච්චර කල් හම්බ කරපු ඕනෙම දේකට වටිනාකමක් කියලා ඒ ගාණට ආවොත් දෙනවා කියලා කියන ඔයාට ඔයාගෙ දුවට පුතාට වටිනාකමක් කියන්න පුළුවන්ද ( මුදලට දරුවන් විකුණන දෙමාපියන් මීට අදාල නොවේ) ඒත් එච්චර වටින පුතා,... දුව මේ වෙලාවෙ ඉන්නෙ කොතැනද ...එයා සුරක්ෂිතද.....දහසක් වැඩ අස්සෙ හෙම්බත්වෙලා ඉන්න අපි එයාලා ගැන කොයි තරම් විමසිලිමත්ද.....? ලෝක ළමා දිනය උත්කර්ෂයෙන් සමරන මොහොතක අපි අපේ දරුවන් ගැන ආයිත් අලුතින් හිතමු.

                                   

                                     - මංජුල

සිර ගත කළ කදුළු.....

දඩබ්බර නුඹෙ දගට

කරන තරවටු පුතේ

හැඩෙව්වා දහස් වර

තෙත් නොකර නෙත් මගේ

ඉකිගසා හඩන්නට

බැරි පිරිමි කම දිගේ

මේ කදුළු කැටි ගැහෙයි

හිරවෙලා හදවතේ......

ගැලුවා නම් මේ කදුළු

වක්කඩේ දිය වගේ

සිතට සැනසුම දැනෙයි

පහව ළතැවුල්  ඉබේ....

ඇස කැවෙන වැලි කැටක්

සේය රිදවුම් හදේ

නමුදු... හද දරා ගමි

වැඩෙන...මුතු කැටක් සේ ....

ඒ කදුළුයි රැදෙන්නෙ ඊයම්බරු වාගෙ හදේ

ඒ කදුළුයි ගලන්නෙ සෙනෙහස වී මුළු සිරුරතේ

අවසන් හුස්මෙදි දියවී ගලනා තුරු නෙතු දිගේ    

ඒ කදුළුයි ජීවය වී රැදෙන්නෙ පියෙකුගෙ හදේ........

                          - මංජුල ප්‍ර‍භාත් හෙට්ටිආරච්චි

නිමිත්ත - ලංකාව නම් වූ දූපතට අයත් කල්පිටිය මොහොත්තුවාරම නම් අති දුෂ්කර ගම්මානයේ පිහිටි මොහොත්තුවාරම සිංහල විදුහල දූදරුවන් 45 දෙනෙකුගෙන් සහ ඔවුන් වෙනුවෙන් කැපවුණු ගුරුවරුන් 6  දෙනකුගෙන් සමන්විත කුඩා විදුහලක්. පහේ පංතියට විතරක් සීමා වුණු මේ පුංචි ඉස්කෝලෙට එන මේ පුංචි දරුවන්ට වතුර ටිකක් බොන්නත් කිලෝමීටර් ගාණක් දුර ගෙවාගෙන එන්න සිද්ද වෙනවා. මේ දරුවන් වෙනුවෙන් කළ පුංචි සත්කාරයක් අතර ගත් මේ ඡායාරූපය ඔවුන් පිළිබද අප නොකියූ බොහෝ දේ ඔබට කියාවි....

                              

                             අළුපාට ආකහේ

                             තෙත නොමැති වළා මත

                             රිදී ඉරි ගණින්නට

                             දෑස් පින් කර නොමැත

                             බෝතලේ පිරෙන්නට

                             ඇස කදුළු ඇති හිතට

                             හොරෙන්., හිනැහෙන අරුම

                             කියා දුන්නේ

                             කවුද.......???       

                                             

                                       -      මංජුල

                                  ඡායා - ඔකද ජයසිංහ

-සැමියාගෙ අනියම් පෙම හමුවේ

 බිරිය කී කවිය...-

දඩුවම් ලදත්

 ලොව අැතිතෙක්

 හැමදාක......

අැයි බිජුලන්නෙ

 කොවුලන්

 අන් සතු ගේක.....

       

    මංජුල ප්‍ර‍භාත් හෙට්ටිආරච්චි

එදා...

අද වගේ දවසක......

ඉල් මහක අද වගේ අතීතෙක දුර ඈත

විලි රුදාවෙක අරුම කුළුදුලේ විද දැරූ

දස මසක අවසාන තත්පරය........

සොයන්නට වින්නඹුව ගව් ගණන් මග දිවූ

නුඹෙ දෙපා හතිලන්න පටන් ගත් ඒ දිනය....

තාත්තේ ....ඉනික්බිති

ජීවිතේ පුරා මා ඇසු හඩය......

ජීවිතේ දුක සතුට නිහඩවම දරාගෙන

කොතෙක් නම් ඉල් මාස ඇවිත් යන්නට ඇද්ද

මතකවත් නොතියාම ඒ ගෙවුණු දින අතර

එකම එක මතකයකි ඉතිරි...නෙත් තෙත් කරන

උපන් දින සුබ පැතුම්...සිහිවටන...වැසි වසින

ආදරේ හාදුවක තවරලා මුව තෙමන

උණුසුම්ම සුසුම් මැද සීතලේ කැටි ගැසුණ

සෙනෙහෙ පිරි හාදුවක හිස්තැනකි රිදුම් දෙන....

නොලබාම කිසි දෙයක් ආදරේ දන් දුන්න

නුඹෙ සෙනෙහෙ අරුම මා විදිමි පිය පදවි ලැබ

කිරට නොහැරෙන පුදුමෙ පපුතුරේ හංගාන

ඉල් මහේ එක් දිනක් ගෙවිණි යළි නුඹ නේන....

- මංජුල ප්‍ර‍භාත් හෙට්ටිආරච්චි

https://www.facebook.com/manjulasankalpana/

ශාකල්‍යා

තරු වළාකුළු අස්සෙ
හැංගි මුත්තං කරන
මහ රෑක නංගිලා 
දෙන්නා මැද්දෑවෙ ඉද
ඒ තාරකා ගැන - පුංචි කවි කියන්නට......
අනෝරා වැහි දාක
ඉස්කෝලෙ නොයා ඉද
බෝනික්කො සිප් පුරන - හරි පුදුම ඉස්කෝලෙ
අම්මාගෙ සාරි ඇද - පුංචි ටීචර් වෙන්න
දුවේ නුඹ හිටිය නම්.....

කරල් දෙකකට කොන්ඩෙ
බැදන් සුදු ගවුම ඇද
නංගිලගෙ  අක්කා වී
ඉස්කෝලෙ ගොස් එන්න
ඉර ගිලුණු කළුවරක - හෙම්බත්ව ගෙදර එන
තාත්තගෙ පෙර මගට - තරු දෑස් දල්වන්න
ඇග වටේ දැවටෙන්න
ගෙයි පුරා ඉගිලෙන්න
උණුහුමට ගුලිවෙලා
පපුව උඩ නිදියන්න
දුවේ නුඹ හිටියනම්.......

ගෙයි සාලෙ මැද්දෑවෙ
හුරතලෙන් හිනාවෙන
දෑස් දල්වා බලා - මොකුත් නොකියා ඉන්න
පිංතූරයක් නොවී
අනේ නුඹ හිටිය නම්.......

                       -  මංජුල ප්‍ර‍භාත් හෙට්ටිආරච්චි

රේන් කෝට්

රේන් කෝට්

රේන්කෝට්....

චූටි දෝණිට මොන්ටිසෝරි යනකොට වැහි දවසට අදින්න  වැහි කබායක් ඉල්ලලා මාසයක් දෙකක් ගෙවිලා යනකම් අප්පච්චිට ඒ ඉල්ලීම ඉටු කිරීම අතපහු වුණා. ...‘‘රේන් කෝට් එකක් තිබුණා නම් ඇදන් යන්න තිබුණා නේද අප්පච්චි‘‘හීන් වැහි පොදක් වැටුණු  හැම උදයකම ඇය තම අවශ්‍යතාවය කිව්වේ ඒ විදිහට... මේ නිසාම අප්පච්චිට දෝණිගේ ඉල්ලීම වැඩි දවසක් අතපසු කරන්න වුණේ නෑ.. කොහොමින් කොහොම හරි රේන් කෝට් එකක් ගෙනාවා කියමුකෝ .වෙලාව කියන්නේ රේන් කෝට් එක ගෙනැල්ලා සති කීපයක්ම ගියා. ඒත් වැහි කදුලක් නෙමෙයි නිකංවත් පොළොවට පාත් වුනේ. අදනම් වහී නේද අම්මෙ.... හැමදාම උදේ මොන්ටිසෝරි යන්න නැගිටින දෝණි ප්‍රාර්ථනා වැකියක් කියනවා වගේ පුංචි ඇස් දල්වාගෙන කියනවා අප්පච්චිට ඇහෙනවා. අම්මත් හ්ම්... කියනවා. ඒත් දෝණිගෙ හිත හැදෙන්න හීන් කදුලක්වත් හෙලන්නෙ නැතිව අහස බුම්මගෙන හිටියෙ දෝණි තරු ගැන හද මාමා ගැන කවි කිව්වට තමන් ගැන එක කවියක්වත් නොකී හින්දා වෙන්න ඇති. දෝණිගෙ බලාපොරොත්තු කඩ වෙවි දවස් ගෙවී ගියා. එයා උදේටයි හවසටයි දවසට දෙතුන් වරක් මොන්ටිසෝරි බෑග් එකෙන් රේන් කෝට්  එක ඇදලා අරන් ටිකක්වෙලා බලා ඉදලා ආපහු බෑග් එකට දාගත්තා .

‘‘අම්මෙ අදනම් වහිනවා නේද....“ ඊයේ රෑ ඉදන් තවමත් වහින වැස්සෙ හඩ අහගෙන ඇදෙන් බැස්ස දෝණිගේ මුහුණෙ සතුටු එළිය අඩ අදුරෙත් බැබළුණා....දෝණිට  මොන්ටිසෝරි යන්න අද වෙනදටත් වැඩි කලබලයක්...අප්පච්චි ඉක්මණට යමු වැස්ස පායන්න ඉස්සර... දඩි බිඩියෙ කාර් එකට ගොඩවුණු දෝණිගෙ මූණෙ නොඉවසිල්ල කාර් එකේ වේගෙට වඩා ඉක්මන්. අහසෙ කළු අදුර ඉරාගෙන ඉර වළාකුළු අතරින් එළියට පනින්න තැන් හොයනවා.  අපි මොන්ටිසෝරිය ලගට  යන්න කලින් වැස්ස පායයි වගේ .... අප්පච්චි ඉස්සරහා බලාගෙන සුක්කානම එහෙට මෙහෙට හරව හරවා යන ගමන් කිව්වා. දෝණිගෙ සද්දයක් නෑ... වීදුරුවෙන් එළිය බලාගෙන ඉන්න දෝණිගේ මූණ අප්පච්චිට කණ්නාඩියෙන් පේනවා...එළියෙ වැස්සට නොතෙමුණු දෝණිගෙ කම්මුල් වලට චතුර වැටුණෙ කොහොමද කියලා අප්පච්චිට හිතා ගන්න අමාරු වුණේ නෑ.....‘‘ වැස්ස අඩු වුණාට තවම පායලා නෑ අර බාබාලා පාරෙ රේන් කෝට් ඇදන් යන්නෙ....‘‘ පා‍රෙ මෝටර් බයිසිකලේක පිටිපස්සෙ ජර්සියක් ඇදන් යන බබෙක්ව පෙන්නලා අප්පච්චි කිව්වා... ඔව්...ඔව්... අනේ එයාගෙ රේන්කෝට් එක කළු පාටයි නේද අප්පච්චි ....මගේ එක පින්ක්.....දෝණිගෙ මූණේ පිපුණු හිනාවෙ ලස්සන  බලන්න ඉර තව කළු වලාවක් මෑත් කළා. 

ගස් යට විතරක් පුංචි වැසි ඇද වැටෙද්දි අප්පච්චියි දෝණියි මොන්ටිසෝරිය ළගට ආවා.... බහින්න එපා...ඉන්න මම ඔයාට රේන් කෝට් එක අන්දනකල්...චැස්සක් නැතිව පොඩි එකෙකුට රේන් කෝට් එකක් අන්දන් යන මෝඩ අප්පච්චියෙක් කියලා බලන් ඉන්න අය  හිතන එකට වඩා අප්පච්චිට වැදගත් වුණේ පුංචි දෝණිගෙ ආශාව. රේන් කෝට් එකත් දාගෙන මොන්ටිසෝරියට යන්න පාර පනින දෝණි දිහා ඉර බලා හිටියේ වැරැද්දක් කළා වගේ දුක් හැගීමකින් . තවමත් නොවියලුණු  වැහි බිංදු පුංචි පා දොවද්දි දෝණි පංති කාමරයට ඇතුල් වුණේ ලෝකයම ජය ගත්තා වගෙ හැගීමකින් කියලා අප්පච්චිට හිතුණා. “අනේ ..... අද දහම්සා රේන් කෝට් එකකුත් ඇදලා ....බලන්නකො මෙයාගෙ ලස්සන....‘‘ පංතියේ ටීචර් එහෙම කියද්දි රේන් කෝට් එකේ විස්තර  සතුට උතුරන හඩින් දෝණි ටීචර්ට  කියන හඩ අප්පච්චිට දුරටත් ඇහුණා.

                                                                                  

                                                            -    මංජුල ප්‍ර‍භාත් හෙට්ටිආරච්චි

ඔබ නික්ම ගිය පසු

ඔබ නික්ම ගිය පසු.....

අහස් වියන යට

මතක ගොඩක් අස

කවුදෝ ඉකි ගසනා

කිසිවකු නොදකින

දෑස් පියන් යට

කදුලකි ඉකි ගසනා.....

සොහොන් පලක් මැද

ඇවිලෙන සෑයක

හද ගිනි ඔබ නොදකී

දහසක් හඩවල්

සවනත නොවැකෙයි

ඇසුනෙ එකම හඩකී

කිසිවකු නොඑනා

පාළු විමානෙක  

ඇසෙන හඩට ළබැදී

හුරු උණුහුම රැදි

මිටියාවත වෙත

එන්න වරම් පතමී....

-       මංජුල ප්‍ර‍භාත් හෙට්ටිආරච්චි

කදුලට මිලක්....?

                 
         කදුලට මිලක් දිය හැකි කිසිවකුත් නැතේ....
අදුරට පහනවේ පිළිතුර මෙදිය මතේ.....
බත් අැටයකට දිය බිදකට හඩන නෙතේ....
කදුලට විසදුමක් ලොව කොතැනකද පුතේ......???
--මංජුල ප්‍රභාත් හෙට්ටිඅාරච්චි